کد سانترال پاناسونیک

دستگاه سانترال تبریز

سانترال ISDN - رایج ترین استاندارد دیجیتال برای دستگاه های تلفن سانترال ثابت. این می تواند در نسخه های پایه (ظرفیت 2 مدار) یا اولیه (ظرفیت 24 یا 30 مدار) عرضه شود. اکثر شرکت های متوسط تا بزرگ از مدارهای ISDN اولیه که بر روی اتصالات فیزیکی T1 یا E1 حمل می شوند استفاده می کنند. خطوط POTS (خدمات تلفن سانترال قدیمی ساده) - رابط مشترک دو سیمه که در اکثر خانه های خانگی استفاده می شود. این فقط برای سیستم های کوچک تر کافی است و ممکن است در هنگام تلاش برای برقراری تماس خروجی (که معمولاً به آن خیره کننده می گویند) قادر به تشخیص تماس های دریافتی نباشند. فایل - PBX یک فایل حاوی سوابق تماس از PBX تولید می کند. پورت شبکه (حالت گوش دادن) - یک برنامه خارجی به پورت TCP یا UDP متصل می شود. PBX اطلاعات را به برنامه ارسال می کند. پورت شبکه (حالت سرور) - PBX به برنامه یا بافر دیگری متصل می شود. رابط سریال - از لحاظ تاریخی برای چاپ هر رکورد تماس به یک چاپگر سریال استفاده می شود. در سیستم های مدرن یک نرم افزار از طریق کابل سریال به این پورت متصل می شود. یک رکورد داده از یک PBX یا سایر سیستم های مخابراتی که آمار یک تماس تلفن سانترالی را ارائه می کند، معمولاً ضبط جزئیات تماس (CDR) یا ضبط جزئیات پیام ایستگاه (SMDR) نامیده می شود. سیستم های سانترال مجازی یا سیستم های سانترال میزبان، عملکرد PBX را به عنوان یک سرویس ارائه می دهند که از طریق شبکه تلفن سانترال سوئیچ شونده عمومی (PSTN) یا اینترنت در دسترس است. سانترال های میزبانی شده معمولاً توسط یک شرکت تلفن سانترال یا ارائه دهنده خدمات، با استفاده از تجهیزاتی که در محل سانترال تلفن سانترال یا مرکز داده ارائه دهنده قرار دارد، ارائه می شوند. این بدان معناست که مشتری نیازی به خرید یا نصب تجهیزات PBX ندارد. به طور کلی این سرویس توسط یک قرارداد اجاره ارائه می شود و ارائه دهنده می تواند در برخی تنظیمات، از تجهیزات سوئیچینگ یکسان برای سرویس دهی به چندین مشتری PBX میزبانی شده استفاده کند. اولین سرویس های سانترال میزبان در مقایسه با اکثر سیستم های مبتنی بر محل آن زمان، از ویژگی های غنی برخوردار بودند. برخی از عملکردهای PBX، مانند تماس دنبال من، قبل از اینکه در تجهیزات سخت افزاری PBX در دسترس قرار گیرند، در یک سرویس میزبان ظاهر شدند. از زمان معرفی، به روزرسانی ها و پیشنهادات جدید مجموعه ویژگی ها را در هر دو جهت تغییر داده اند.

سانترال تلکام

سانترال سرویس تلفن سانترال همراه بهبودیافته (IMTS) یک سیستم رادیویی VHF/UHF پیش سلولی بود که به شبکه تلفن سانترال عمومی متصل می شد. IMTS معادل خدمات تلفن سانترال رادیویی شماره گیری زمینی بود. این سرویس که در سال 1964 معرفی شد، جایگزین سرویس تلفن سانترال همراه (MTS) شد و با ارائه شماره گیری مستقیم به جای اتصالات از طریق اپراتور زنده، و عملکرد تمام دوبلکس، در اکثر سیستم های MTS بهبود یافت تا هر دو طرف بتوانند همزمان صحبت کنند. سیستم تلفن سانترال همراه Bell System اصلی ایالات متحده و کانادا شامل سه باند فرکانسی VHF Low (35-44 مگاهرتز، 9 کانال)، VHF High (152-158 مگاهرتز، 11 کانال در ایالات متحده، 13 کانال در کانادا) و UHF ( 454-460 مگاهرتز، 12 کانال). نام های جایگزین «باند پایین»، «باند بالا» و «UHF» بود. علاوه بر کانال های سیستم Bell (کانال های فعلی خط سیم)، 7 کانال دیگر در VHF و 12 کانال در UHF به شرکت های غیرخط سیمی که به عنوان "RCC" (حامل مشترک رادیویی) تعیین شده اند، اعطا شد. این کانال های RCC در مجاورت فرکانس های سیستم بل قرار داشتند. RCCها همچنین مجاز به ارائه خدمات پیجینگ به «بیپرها» یا «پیجرها» به صورت ثانویه در همان کانال ها بودند، اما به زودی با رشد پیجینگ، خدمات تلفن سانترال همراه RCC در اولویت کمتری قرار گرفت. برخی از RCC ها از فناوری IMTS استفاده می کردند، اما اکثر آنها سیستم "Secode-2805" را که امکان صفحه بندی همزمان را فراهم می کرد، اتخاذ کردند، بنابراین پس از چند سال، ارائه دهنده غالب خدمات تلفن سانترال همراه شرکت های Bell System بودند. ممکن است ارائه دهنده ای خدماتی را روی یک، دو یا هر سه باند ارائه کرده باشد، اگرچه IMTS هرگز روی باند پایین ارائه نمی شود (فقط MTS، اما Whidbey Telephone در ایالت واشنگتن دارای یک سیستم شماره گیری مستقیم سفارشی طراحی شده بود.) اینها مستعد این بودند که ازدحام و تداخل شبکه، زیرا رادیویی که به ترمینال نزدیک تر است، گاهی اوقات کانال را به دلیل سیگنال قوی تر در اختیار می گیرد. شبکه های سلولی این مشکل را با کاهش مساحت تحت پوشش یک برج (یک "سلول") و افزایش تعداد سلول ها برطرف کردند. عیب این کار این است که برای پوشش یک منطقه معین به برج های بیشتری نیاز است. بنابراین، سیستم های IMTS و MTS هنوز در برخی از مناطق دور افتاده وجود دارند، زیرا ممکن است تنها راه ممکن برای پوشش یک منطقه کم جمعیت بزرگ باشد.